Gece'nin ardından bir ölüm...

Yıkabileceğini sanmış beni hayat,
Eski bir zamanda açılmış
yaramın üstüne bastırırken ölüm.
İyileşmesi mümkün olmayan bir yaraydı,
Ölüm.
Hayatlarımızı,
bildiklerimizi elimizden alan,
Derin bir karanlıktı
Ölüm.
Bize, bizi unutturan,
belki sevdiklerimizi
düşlere hapseden,
bizi yalnız bırakan bir yaradır ölüm.
Bana, sevgimi
zamanın zehri içinde unutturan
bir yok oluştu ölüm.
İçime, içimize,
İnsanlığa doğarken konulmuş,
bir yazgıydı ölüm.
Ayrılıkların hepsi,
zordur derler ya,
inanmazdım.
Acıların hepsi aynıdır
dedim ya,
inanmadı ölüm.
Bir sebep,
sordum geceye,
bulutların ardında bir ayna
açılır ve bana konuşur diye.
Herşeyimi elimden aldı,
En güzel Gece'm
bütün gecelerimin düşü oldu
ardında ölümün.
Ben konuştum 
ve sustu bu Gece,
ölüm.