Farkettim ki, gün batımını gün doğumundan daha çok seviyorum. Şu anda baktığım gün batımında, öyle çok renk var, öyle çok anlam var ki... Gördüklerimin her birini dile getirmem imkansız. Bu güzelliğin ancak resmi yapılabilirdi. Kaldı ki, elimde bir fırça bile olsa, bir gün batımının tüm güzelliğini tuvale aktaramazdım. Çünkü gün batımının bütünlüklü ihtişamı, onun içinde olmamızdan kaynaklanır.
Bugün unutalım umutsuzluklarımızı. Biraz neşelenelim. Unuttuğumuz güzel insanları hatırlayalım. Ve bakarsınız, belki hepsini affederiz bugün. Kızacak kimse kalmayana kadar dünya yüzünde, hepsini sırf insan oldukları için sevelim. Ne de olsa, içinde bir yerlerde bir parça güzellik kalmıştır en çirkin kalplinin, en kötü insan bile bir kez olsun iyilik düşünmüştür hayatında. Bırakalım, bu dünyanın sakini olan herkes kainatın o muhteşem merhametiyle bağlansın birbirine. Gülelim, gülümseyelim birbirimize. Belki savaşlar durur bugün böylece. Belki açlar doyar, utangaçlar rahatlar, sevgisizler sevilir doyasıya. Bilmem ne dersiniz? Olur mu bütün bunlar bir günde? Olmasa bile, herkes için en güzeli dilemek dünyayı daha güzel bir yer yapacaksa, bunu neden sakınalım birbirimizden? Öyle değil mi ama? Bazen benim bile biraz neşelenmem gerekmez mi? Azıcık neşelenmenin, sadece bir akşamlık doyasıya gülümsemenin, hiç kimseye bir zararı dokunmaz, değil mi?
Yazarken Playlist~
Aeon Spoke - Emmanuel
0 yorum:
Yorum Gönder