Dönüş...

Yol dönüşleri... İnsan susmak istiyor aslında. Ne de olsa yaşanan yaşanmış, her şey geride kalmıştır. Neden bir kez daha konuyu açıp ardımıza bakalım ki. Eve dönüş, susmayı da getiriyor yanında. Canım hiç bir şey konuşmak istemiyor. Anılar taze de olsa, geriye bakamayan biri olarak, sanırım yaşadıklarımı daha uzun süre düşünmeden ve anlatmadan geçip gideceğim, zamanın benim için hazırladığı sokaklardan.

Bir gün, döneceğin yerin daha önce hiç bilmediğin bir yer olma ihtimali ne kadardır acaba? İnsan hiç bilmediği bir yere dönmüş gibi hissedebilir mi kendini? İlla tanıdıklık mı lazım, geri dönmenin mümkün olması için?

Duman var sanki kafamın içinde. Yorgunluktan mı, yoksa anlamsızlıktan mı? Hangisine daha yakın bu içimdeki duman? Karışıyor hayat yine. Ama bu sefer başka şekillerde. Yalnızlığa hapsedeceğim kendimi yeniden. Yazılarım ve yazacaklarımla, okuyacaklarımın arasında mekik dokuyacağım.

Dönüşün travması belki bu. Ama bir yandan da hasret giderme eskiyle. Özlemişim, evimi, işimi... Kaçmak için sabırsızlandığım onca şeye şimdi hasret kalmışım. Aslında kendini güvende hissetmeni sağlıyor, döneceğin bir yerinin olması fikri. Bir yandan da kızıyorum kendime, onca evsizin ve aç insanın içinde, kurulu bir düzen ve işin arasından kalkmışım da küçük burjuva dertlerimden bahsediyor gibiyim. Ama küçük bir burjuva olamam ki. Onların değerlerini ve dünyasını ciddiye alamıyorum ki. Düşünmek ve üretmek dışında hiçbir şeyi ciddiye alamıyorum. Nasıl yapacağım insanlara yeniden saygı duymayı? Nasıl seveceğim bu hayatı yeniden?

Bu sorular zihnimi kurcalamasın diye resim yapmaya başladım. Çünkü fark ettim ki, yazmak ve okumanın dışında, resimle düşünmek bambaşka bir eylem. Müzik yapmak bile kafamı yorarken, resim yaparken hiç de yorulmadığımı fark ettim. Ne kadar da buruk resimler elimden çıkanlar. Dönüşüm geçiren çizgiler her seferinde, kendi olmanın dışında bir başka şey olmanın yamacında var oluyorlar. Karanlıklar, hüzünlüler... Neşeli bir şey çizemeyeceğimi fark etmek biraz farklı bir bakış açısı kazandırdı bana. Elimden resme akan siyah renk dışında bir şey olamayacak, aklımdan hüzün dışında bir şey çıkmayacak mı?